Coşkun akan iki ırmak, buluştular haykırarak,
Safha safha, yaprak yaprak, uçtu aşk’a Mevlana.

Şems i Tebrîzi’nin derdi, O’nu bulda sona erdi,
Hem sevdi, hem de sevildi, güldü aşk’la Mevlana.

O, aşk sırrının varının, âlemlerin nûrunun,
Muhammed Mustafa’nın, tozu aşk’ı Mevlana.

Hem baharda hem yaz da, gökyüzünde yıldızlarda,
Varda, yokta, çokta, azda gördü aşk’ı Mevlana.

Birkaç sual, birkaç cevap, gönül evi oldu harap,
Tepeden tırnağa ya Rab, yandı aşk’a Mevlana.

Çayır, çimen çiçek ile, dallar doldu sevgi ile,
Uçan kuşa esen yele, sordu aşk’ı Mevlana.

Kulak verdi gelen sese, ateş düştü can kafese,
Adım adım, sema ile, döndü aşk’la Mevlana.

Ayrılığa çok inledi, ney’den dertleri dinledi,
Ağladı çok, hiç gülmedi, kuldu aşk’a Mevlana.

Hem sordu, hem de söyledi, tefekküre yol eyledi,
Hamdım, piştim, yandım dedi, bildi aşk’ı Mevlana.

Fenafillâh, bekâbillah, ihsan etti yüce Allah,
Sevgi ile buldu vallah, doldu aşk’la Mevlana.

Yakınlığı hâl eyledi, Mesnevi’ye yol eyledi,
Servet, şöhret, pul eyledi, daldı aşk’a Mevlana.

Muhebbeti cana saldı, gönlü deryaya daldı,
Safi gevher, safi baldı, sevdi aşk’ı Mevlana.

Sarraf bilir gevherini, nûr aydınlatır geceyi,
İnsan denen o âlemi, çözdü aşk’la Mevlana.

Halim, selim, âlim kuldu, dert aradı aşk’ı buldu,
Kur’anın hâdimi oldu, taştı aşk’la Mevlana.

Gâhi saim, gâhi gâim, saltanatı oldu daim,
Dost edindi kavim kavim, sundu aşk’ı Mevlana.

Hane hane, bucak bucak, zengin, fakir, havra, ocak
Deste deste, kucak kucak, saçtı aşk’ı Mevlana.

Tövbe etse, tövbe bozsa, dönüp de dergâha varsa,
Ümitsiz olmazdı asla, sırdı aşk’a Mevlana.

Hoş görürdü her bir canı, gevher saçardı lisanı,
Oldu aşıklar sultanı, pişti aşk’la Mevlana.

Şeb i arus’a varanım, Ab ı hayatı bulanım,
Ölümü öldüren sultanım, uçtu aşk’a Mevlana.

Üveysiyim aşk’ı sevdim, gönlümü canana verdim,
Mevlana’ya pîr’im dedim, güldü aşk’la Mevlana.